CHAD A BORDERLINE

CHAD

W historii rodzinnej są przypadki CHAD

  • Ma wyraźny początek
  • Nie mija [ bez leczenia]
  • Dominuje melancholia z poczuciem winy
  • Raczej hipomanie niż manie
  • Zmiany nastroju nie są związane z kontekstem życia [ pacjent nie zna przyczyny]
  • Przebieg choroby to:  od stanów maniakalnych przez remisję do depresji
  • Impulsywność pojawia się w manii
  • Pacjenci są w stanie budować względnie trwałe relacje międzyludzkie
  • Spore ryzyko samobójstwa

BORDERLINE

  • Historia rodzinna pełna jest opisów impulsywności u przodków, osobowości dyssocjalnych czy nadużywania substancji psychoaktywnych
  • Jest „od zawsze”, pacjent nie pamięta, aby kiedykolwiek czuł się inaczej
  • Mija z wiekiem, nasilenie objawów zmniejsza się
  • W przeżywaniu świata dominuje pustka, wstyd, złość, które pojawiają się pod wpływem zdarzeń
  • Rzadko pacjent ma dobry nastrój przez dłuższy czas
  • Zmiany nastroju są powiązane z wydarzeniami i ich subiektywnymi interpretacjami
  • Dobry nastrój przeradza się w złość,  a lęk w depresję
  • Impulsywność występuje przez cały czas
  • Relacje pacjenta są niestabilne i nietrwałe.
  • Bardzo częste samookaleczenia

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Problemy diagnostyczne wynikają również z innych czynników takich jak choćby znajomość zagadnienia. Zaburzenie dwubiegunowe jest badane od wielu dziesięcioleci i od wielu lat funkcjonuje w świadomości społecznej w przeciwieństwie do borderline.

Pacjenci z zaburzeniem dwubiegunowym częściej są postrzegani jako „lubiani”, a CHADa łatwiej wytłumaczyć pacjentowi. Zaburzenie dwubiegunowe jest w dużym stopniu uwarunkowane biologicznie. Powoduje to mniejsze „naznaczenie/stygmatyzację” i może wywoływać większą empatię, bo chory nie ma wpływu na pojawienie się choroby.

I co również bardzo istotne, zaburzenia afektywne dwubiegunowe są bardziej „uleczalne” i mają lepsze długoterminowe rokowania niż borderline. Wymagają jednak stosowania farmakologii – tzw. stabilizatorów nastroju przed długi czas, bardzo często do końca życia.

                Istnieją jednak znaczące różnice, postaramy się podać je w formie skondensowanej i nieco uproszczonej.

CHAD

W historii rodzinnej są przypadki CHAD

  • Ma wyraźny początek
  • Nie mija [ bez leczenia]
  • Dominuje melancholia z poczuciem winy
  • Raczej hipomanie niż manie
  • Zmiany nastroju nie są związane z kontekstem życia [ pacjent nie zna przyczyny]
  • Przebieg choroby to:  od stanów maniakalnych przez remisję do depresji
  • Impulsywność pojawia się w manii
  • Pacjenci są w stanie budować względnie trwałe relacje międzyludzkie
  • Spore ryzyko samobójstwa

BORDERLINE

  • Historia rodzinna pełna jest opisów impulsywności u przodków, osobowości dyssocjalnych czy nadużywania substancji psychoaktywnych
  • Jest „od zawsze”, pacjent nie pamięta, aby kiedykolwiek czuł się inaczej
  • Mija z wiekiem, nasilenie objawów zmniejsza się
  • W przeżywaniu świata dominuje pustka, wstyd, złość, które pojawiają się pod wpływem zdarzeń
  • Rzadko pacjent ma dobry nastrój przez dłuższy czas
  • Zmiany nastroju są powiązane z wydarzeniami i ich subiektywnymi interpretacjami
  • Dobry nastrój przeradza się w złość,  a lęk w depresję
  • Impulsywność występuje przez cały czas
  • Relacje pacjenta są niestabilne i nietrwałe.
  • Bardzo częste samookaleczenia

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

To co wspólne, to przede wszystkim niestabilność, emocjonalna, ale i „życiowa”. Impulsywność w czuciu, działaniu i myśleniu a bardzo często nieadekwatny do sytuacji gniew. Osoby z takimi diagnozami, często mają zachowania autoagresywne i niestabilne relacje interpersonalne, co w efekcie daje brak wsparcia społecznego i nasilenie objawów.

Problemy diagnostyczne wynikają również z innych czynników takich jak choćby znajomość zagadnienia. Zaburzenie dwubiegunowe jest badane od wielu dziesięcioleci i od wielu lat funkcjonuje w świadomości społecznej w przeciwieństwie do borderline.

Pacjenci z zaburzeniem dwubiegunowym częściej są postrzegani jako „lubiani”, a CHADa łatwiej wytłumaczyć pacjentowi. Zaburzenie dwubiegunowe jest w dużym stopniu uwarunkowane biologicznie. Powoduje to mniejsze „naznaczenie/stygmatyzację” i może wywoływać większą empatię, bo chory nie ma wpływu na pojawienie się choroby.

I co również bardzo istotne, zaburzenia afektywne dwubiegunowe są bardziej „uleczalne” i mają lepsze długoterminowe rokowania niż borderline. Wymagają jednak stosowania farmakologii – tzw. stabilizatorów nastroju przed długi czas, bardzo często do końca życia.

                Istnieją jednak znaczące różnice, postaramy się podać je w formie skondensowanej i nieco uproszczonej.

CHAD

W historii rodzinnej są przypadki CHAD

  • Ma wyraźny początek
  • Nie mija [ bez leczenia]
  • Dominuje melancholia z poczuciem winy
  • Raczej hipomanie niż manie
  • Zmiany nastroju nie są związane z kontekstem życia [ pacjent nie zna przyczyny]
  • Przebieg choroby to:  od stanów maniakalnych przez remisję do depresji
  • Impulsywność pojawia się w manii
  • Pacjenci są w stanie budować względnie trwałe relacje międzyludzkie
  • Spore ryzyko samobójstwa

BORDERLINE

  • Historia rodzinna pełna jest opisów impulsywności u przodków, osobowości dyssocjalnych czy nadużywania substancji psychoaktywnych
  • Jest „od zawsze”, pacjent nie pamięta, aby kiedykolwiek czuł się inaczej
  • Mija z wiekiem, nasilenie objawów zmniejsza się
  • W przeżywaniu świata dominuje pustka, wstyd, złość, które pojawiają się pod wpływem zdarzeń
  • Rzadko pacjent ma dobry nastrój przez dłuższy czas
  • Zmiany nastroju są powiązane z wydarzeniami i ich subiektywnymi interpretacjami
  • Dobry nastrój przeradza się w złość,  a lęk w depresję
  • Impulsywność występuje przez cały czas
  • Relacje pacjenta są niestabilne i nietrwałe.
  • Bardzo częste samookaleczenia

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Podobieństwa i różnice:

CHAD A BORDERLINE

– Choroba afektywna dwubiegunowa a osobowość chwiejna emocjonalnie

Istnieje sporo podobieństw między CHAD a borderline, stąd trudności diagnostyczne i problemy
z doborem odpowiedniego leczenia. Na pierwszy rzut oka, osoby z tymi diagnozami mogą prezentować się podobnie.

To co wspólne, to przede wszystkim niestabilność, emocjonalna, ale i „życiowa”. Impulsywność w czuciu, działaniu i myśleniu a bardzo często nieadekwatny do sytuacji gniew. Osoby z takimi diagnozami, często mają zachowania autoagresywne i niestabilne relacje interpersonalne, co w efekcie daje brak wsparcia społecznego i nasilenie objawów.

Problemy diagnostyczne wynikają również z innych czynników takich jak choćby znajomość zagadnienia. Zaburzenie dwubiegunowe jest badane od wielu dziesięcioleci i od wielu lat funkcjonuje w świadomości społecznej w przeciwieństwie do borderline.

Pacjenci z zaburzeniem dwubiegunowym częściej są postrzegani jako „lubiani”, a CHADa łatwiej wytłumaczyć pacjentowi. Zaburzenie dwubiegunowe jest w dużym stopniu uwarunkowane biologicznie. Powoduje to mniejsze „naznaczenie/stygmatyzację” i może wywoływać większą empatię, bo chory nie ma wpływu na pojawienie się choroby.

I co również bardzo istotne, zaburzenia afektywne dwubiegunowe są bardziej „uleczalne” i mają lepsze długoterminowe rokowania niż borderline. Wymagają jednak stosowania farmakologii – tzw. stabilizatorów nastroju przed długi czas, bardzo często do końca życia.

                Istnieją jednak znaczące różnice, postaramy się podać je w formie skondensowanej i nieco uproszczonej.

CHAD

W historii rodzinnej są przypadki CHAD

  • Ma wyraźny początek
  • Nie mija [ bez leczenia]
  • Dominuje melancholia z poczuciem winy
  • Raczej hipomanie niż manie
  • Zmiany nastroju nie są związane z kontekstem życia [ pacjent nie zna przyczyny]
  • Przebieg choroby to:  od stanów maniakalnych przez remisję do depresji
  • Impulsywność pojawia się w manii
  • Pacjenci są w stanie budować względnie trwałe relacje międzyludzkie
  • Spore ryzyko samobójstwa

BORDERLINE

  • Historia rodzinna pełna jest opisów impulsywności u przodków, osobowości dyssocjalnych czy nadużywania substancji psychoaktywnych
  • Jest „od zawsze”, pacjent nie pamięta, aby kiedykolwiek czuł się inaczej
  • Mija z wiekiem, nasilenie objawów zmniejsza się
  • W przeżywaniu świata dominuje pustka, wstyd, złość, które pojawiają się pod wpływem zdarzeń
  • Rzadko pacjent ma dobry nastrój przez dłuższy czas
  • Zmiany nastroju są powiązane z wydarzeniami i ich subiektywnymi interpretacjami
  • Dobry nastrój przeradza się w złość,  a lęk w depresję
  • Impulsywność występuje przez cały czas
  • Relacje pacjenta są niestabilne i nietrwałe.
  • Bardzo częste samookaleczenia

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Podobieństwa i różnice:

CHAD A BORDERLINE

– Choroba afektywna dwubiegunowa a osobowość chwiejna emocjonalnie

Istnieje sporo podobieństw między CHAD a borderline, stąd trudności diagnostyczne i problemy
z doborem odpowiedniego leczenia. Na pierwszy rzut oka, osoby z tymi diagnozami mogą prezentować się podobnie.

To co wspólne, to przede wszystkim niestabilność, emocjonalna, ale i „życiowa”. Impulsywność w czuciu, działaniu i myśleniu a bardzo często nieadekwatny do sytuacji gniew. Osoby z takimi diagnozami, często mają zachowania autoagresywne i niestabilne relacje interpersonalne, co w efekcie daje brak wsparcia społecznego i nasilenie objawów.

Problemy diagnostyczne wynikają również z innych czynników takich jak choćby znajomość zagadnienia. Zaburzenie dwubiegunowe jest badane od wielu dziesięcioleci i od wielu lat funkcjonuje w świadomości społecznej w przeciwieństwie do borderline.

Pacjenci z zaburzeniem dwubiegunowym częściej są postrzegani jako „lubiani”, a CHADa łatwiej wytłumaczyć pacjentowi. Zaburzenie dwubiegunowe jest w dużym stopniu uwarunkowane biologicznie. Powoduje to mniejsze „naznaczenie/stygmatyzację” i może wywoływać większą empatię, bo chory nie ma wpływu na pojawienie się choroby.

I co również bardzo istotne, zaburzenia afektywne dwubiegunowe są bardziej „uleczalne” i mają lepsze długoterminowe rokowania niż borderline. Wymagają jednak stosowania farmakologii – tzw. stabilizatorów nastroju przed długi czas, bardzo często do końca życia.

                Istnieją jednak znaczące różnice, postaramy się podać je w formie skondensowanej i nieco uproszczonej.

CHAD

W historii rodzinnej są przypadki CHAD

  • Ma wyraźny początek
  • Nie mija [ bez leczenia]
  • Dominuje melancholia z poczuciem winy
  • Raczej hipomanie niż manie
  • Zmiany nastroju nie są związane z kontekstem życia [ pacjent nie zna przyczyny]
  • Przebieg choroby to:  od stanów maniakalnych przez remisję do depresji
  • Impulsywność pojawia się w manii
  • Pacjenci są w stanie budować względnie trwałe relacje międzyludzkie
  • Spore ryzyko samobójstwa

BORDERLINE

  • Historia rodzinna pełna jest opisów impulsywności u przodków, osobowości dyssocjalnych czy nadużywania substancji psychoaktywnych
  • Jest „od zawsze”, pacjent nie pamięta, aby kiedykolwiek czuł się inaczej
  • Mija z wiekiem, nasilenie objawów zmniejsza się
  • W przeżywaniu świata dominuje pustka, wstyd, złość, które pojawiają się pod wpływem zdarzeń
  • Rzadko pacjent ma dobry nastrój przez dłuższy czas
  • Zmiany nastroju są powiązane z wydarzeniami i ich subiektywnymi interpretacjami
  • Dobry nastrój przeradza się w złość,  a lęk w depresję
  • Impulsywność występuje przez cały czas
  • Relacje pacjenta są niestabilne i nietrwałe.
  • Bardzo częste samookaleczenia

TANOREKSJA

TANOREKSJA

Wśród różnorakich zaburzeń osobowości istnieje jedno, które w obecnej porze roku wydaje się wyjątkowo ważne do opisania, to tanoreksja. Zalicza się ją do zaburzeń wynikających z kultu własnego ciała. Osobie cierpiącej wciąż wydaje się, że wygląda bardzo blado, a przez...

Efekt nocebo

Efekt nocebo

– jaki wpływ na leczenie ma negatywne nastawienie Nocebo to coś, o czym mówi się rzadko i większość z nas nie zdaje sobie nawet sprawy z istnienia tego zjawiska. Czym jest efekt nocebo i kto jest narażony na jego występowanie? To pojęcie pojawiło się już latach 60 XX...

Autyzm i zespół Aspergera w nowej klasyfikacji icd 11

Autyzm i zespół Aspergera w nowej klasyfikacji icd 11

Symptomy świadczące o wystąpieniu spektrum autystycznego powinny pojawić się przed 2-3. rokiem życia. Czasami przedłuża się to na wczesne dzieciństwo. Rozpoznanie autyzmu jest skomplikowane, gdyż stopień nasilenia objawów, a także obraz chorobowy bywają bardzo różne....

Narcystyczne zaburzenie osobowości

Narcystyczne zaburzenie osobowości

Narcystyczne zaburzenie osobowości zostało wyodrębnione jako odrębna jednostka medyczna w 1990 roku. Jak każde zaburzenie, tak i to, występuje z różnym nasileniem. Można mówić, że to utrwalony wzorzec poczucia własnej wielkości (w fantazjach lub zachowaniu),...

Pomoc psychologiczna

Pomoc psychologiczna

Polski psychoterapeuta, Jerzy Mellibruda opisał dwa modele pomagania drugiej osobie w problemach osobistych.  Pierwszy model pomagania dominuje w życiu codziennym, a jednocześnie niesie ze sobą określone negatywne...

Psychoterapia

Psychoterapia

Co leczy w psychoterapii? Specyficzne i niespecyficzne czynniki leczące  Wielu potencjalnych pacjentów lub klientów psychoterapii zastanawia się, co i jak, i czy w ogóle takie odziaływanie leczy. Dużo łatwiej wyobrazić sobie, że połknięta tabletka ma realny wpływ na...

Zespół stresu pourazowego – reakcja na traumę

Zespół stresu pourazowego – reakcja na traumę

Jednym ze sposobów, które mogą łagodzić lęk jest wiedza o tym, co się z nami dzieje i o tym, co może się dziać.  Unikanie tematu, umniejszanie go, odwracanie głowy – to naturalne ludzkie odruchy radzenia sobie, które jednak na dłuższą metę nie przynoszą ulgi i...

Ćwiczenia stabilizujące

Ćwiczenia stabilizujące

Jak poradzić sobie z tym, czego doświadczamy w sytuacji krytycznej i stresującej – praktyczne ćwiczenie stabilizujące układ nerwowy. Kiedy doświadczamy czegoś bardzo trudnego - reagujemy. Nasze ciało reaguje. Zachodzą w nim różne procesy, które fizjologicznie mają...

Skip to content