Zaburzenia odżywiania cz.4 – przyczyny i leczenie

Osoby z zaburzeniami odżywiania uzależniają życiowy sukces od swojej wagi i złudnej kontroli nad ciałem. Wydaje im się, że schudnięcie będzie gwarantem sukcesu towarzyskiego, powodzenia w miłości, lepszej organizacji pracy, dobrych wyników w nauce.
Problem jednak, to psychika i trudne emocje, z którymi chore osoby, nie tylko dziewczyny, próbują się uporać jedząc – albo odmawiając jedzenia. Osoby chore często mają depresję, tendencję do autodestrukcji, nałogów i innych uzależnień. Często potrzeba chudnięcia jest efektem lęku przed dojrzałością płciową czy dorosłością.
Przyczyn upatruje się w medialnej presji na szczupłą sylwetkę. Na szczęście od kilku lat trendy w modelingu się odwracają, ale za dążeniem do niedoścignionego ideału, za odmawianiem jedzenia lub prowokowaniem wymiotów stoją przede wszystkim problemy psychiczne, zaburzona samoocena, samotność, dysfunkcje wyniesione z rodzinnego domu.
Dla zdrowej osoby jedzenie to podstawowy czynnik napędzający organizm do działania. Chorzy próbują budować jedzeniem lub jego brakiem – pewność siebie, lepszy nastrój czy poczucie szczęścia. Pokarm staje się zdecydowanie czymś więcej niż tylko budulcem. Zawiera w sobie „magiczną” moc wpływania…
To skutek zniżonego poczucia własnej wartości, kompleksów czy poczucia utraty kontroli nad życiem. Odżywianie – zmienia się w obsesję, daje pozory siły i utrzymywania życia w ryzach.
W rzeczywistości choroba zaczyna „ kierować” życiem, koncentruje się ono wokół jedzenia…

Leczenie zaburzeń odżywiania to więcej niż zdrowe nakarmienie ciała…
Na forach internetowych pacjentki umieszczają relacje ze szpitali z „dobrymi radami”:
„Ważą nas co drugi dzień. Jak nie chcesz jeść, a waga jest za mała, zakładają sondę. Opowiadaj, że chcesz wyzdrowieć. Gdy przytyjesz, wypuszczą cię i znowu będziesz mogła schudnąć”
„Przed ważeniem wypij mnóstwo wody i włóż do stanika coś ciężkiego”.
Jak można zobaczyć, to co najbardziej utrudnia leczenie to przekonanie pacjenta, że jego postępowanie jest słuszne i jedyne. Nie ma autorefleksji ani realnego postrzegania rzeczywistości zewnętrznej, ale i wewnętrznej.
Warto pamiętać, że mimo wielu trudności, leczenie zaburzeń odżywiania jest możliwe. Potrzeby jest do tego wykwalifikowany zespół specjalistów i wsparcie rodziny. Nie jest możliwe samodzielne wyjście z choroby. W skrajnych przypadkach wymagana jest hospitalizacja z uwagi na stopień wyniszczenia organizmu, zaburzenie jego funkcjonowania czy nawet zagrożenie życia.
Poza leczeniem wyniszczonego ciała, bardzo ważna jest psychoterapia osoby chorującej
i jej najbliższego otoczenia rodzinnego. Jest to bardzo ważne i czasami niezbędne, bo etiologia zaburzeń ożywienia, szczególnie anoreksji, ma miejsce w nieprawidłowych relacjach w rodzinie.
Kiedy zaczynamy dostrzegać problemy z jedzeniem, na początek można udać się do lekarza pierwszego kontaktu, który wypisze skierowanie do psychiatry oraz na terapię. Ten krok można jednak pominąć i od razu udać się do psychoterapeuty lub psychiatry.
Niestety w Polsce o terapię zaburzeń odżywiania w ramach NFZ jest bardzo trudno, kolejki są długie lub spotkania za rzadkie, aby były skuteczne…Dlatego koszty leczenia często w całości lub większości pokrywa pacjent, co stanowi duży problem. Terapia zaburzeń odżywiania, aby byłą efektywna, musi odbywać się regularnie przez kilka lat. Poszukując terapeuty, warto wybrać osobę specjalizującą się w zaburzeniach odżywiania, która zna specyfikę tego rodzaju trudności.

SYDROM SZTOCHOLMSKI

SYDROM SZTOCHOLMSKI

- kiedy ofiara broni kata. W latach 70 XX wieku, w jednym z banków w Sztokholmie zdarzył się napad. Napastnicy przez tydzień przetrzymywali jego pracowników. Kiedy sytuacja została opanowana i zakładnicy zostali uwolnieni, wydarzyło się coś czego nikt się nie...

DEPRESJA SEZONOWA

DEPRESJA SEZONOWA

Depresja sezonowa (SAD) jest jednym z rodzajów depresji. Tym, co ją wyróżnia, jest jej cykliczny, sezonowy przebieg. Epizody depresyjne pojawiają się późną jesienią lub wczesną zimąi trwają do wiosny, wtedy to dochodzi do poprawy nastroju. Bywa, że objawy choroby...

Jesień życia – cz. 2

Jesień życia – cz. 2

Praca Od wielu czynników zależy jakie znaczenie ma praca w życiu człowieka. Jednym z nich jest pokolenie kulturowe danej osoby. Ludzie, którzy byli wychowywani w szacunku do pracy, będą prawdopodobnie bardziej doceniali jej rolę niż ci, którzy żyli w środowisku, gdzie...

Jesień życia

Jesień życia

  Za oknem pierwsza jesienna pogoda, stąd temat dzisiejszego wpisu: jesień życia – starość. Rozwój człowieka, a tym samym proces jego starzenia się i przystosowania do różnych związanych z tym zmian jest ściśle powiązany z historią jego życia. W starości niejako...

Odpoczynek i jego brak cz. 2

Odpoczynek i jego brak cz. 2

Ryzyko wyczerpania i chorób, frustracji i wypalenia zawodowego w obecnym świecie jest bardzo duże.  Wysokie wymagania, niestabilna sytuacja światowa i pandemiczna, nie sprzyjają zachowaniu równowagi wewnętrznej. Dlatego tak ważne jest, aby być na siebie uważnym i...

Odpoczynek i jego brak cz. 1

Odpoczynek i jego brak cz. 1

Żyjemy w pędzie, zadanie goni kolejne… Bierzemy na siebie ogrom obowiązków i czujemy, że wiele od nas zależy. Rytm dnia, mimo że regularny, przypomina raczej dyscyplinę sportową, podzieloną na etapy, gdzie liczy się tylko wygrana. Budzik, śniadanie na stojąco, sama...

TANOREKSJA

TANOREKSJA

Wśród różnorakich zaburzeń osobowości istnieje jedno, które w obecnej porze roku wydaje się wyjątkowo ważne do opisania, to tanoreksja. Zalicza się ją do zaburzeń wynikających z kultu własnego ciała. Osobie cierpiącej wciąż wydaje się, że wygląda bardzo blado, a przez...

Efekt nocebo

Efekt nocebo

– jaki wpływ na leczenie ma negatywne nastawienie Nocebo to coś, o czym mówi się rzadko i większość z nas nie zdaje sobie nawet sprawy z istnienia tego zjawiska. Czym jest efekt nocebo i kto jest narażony na jego występowanie? To pojęcie pojawiło się już latach 60 XX...

Autyzm i zespół Aspergera w nowej klasyfikacji icd 11

Autyzm i zespół Aspergera w nowej klasyfikacji icd 11

Symptomy świadczące o wystąpieniu spektrum autystycznego powinny pojawić się przed 2-3. rokiem życia. Czasami przedłuża się to na wczesne dzieciństwo. Rozpoznanie autyzmu jest skomplikowane, gdyż stopień nasilenia objawów, a także obraz chorobowy bywają bardzo różne....

Skip to content