MIŁOŚĆ BEZWARUNKOWA

 W tej miłości rodzic tak bardzo skupia się na zachowaniu, że nie bierze pod uwagę jego przyczyny. Ta perspektywa pomija potrzeby, emocje, myśli i pragnienia dziecka. W efekcie dzieci mogą być przekonane, że akceptacja i miłość jest tylko wtedy kiedy ktoś jest z nich zadowolony, kiedy się dobrze zachowują, są posłuszne, grzeczne.

W warunkowej miłości, uczucia bywają używane do wywierania wpływu na dziecko, a ich odmawianie – formą kary. Dziecko bywa pozbawiane obecności i uwagi rodzica. To  wybrzmiewa  w słowach:  „Nie będę z Tobą rozmawiać, jak tak się zachowujesz”, „Nie chcę żebyś była tu ze mną, skoro tak źle postępujesz”. Dziecko może za karę może być ignorowane, rodzic obraża się, milczy i komunikuje tą ciszą; „Jeśli będziesz się tak zachowywać – ja nie będę zwracać na Ciebie uwagi, nawet jeśli Ty będziesz szukać kontaktu ze mną”. Niewerbalne zachowania to odpychanie dziecka, gdy chce się przytulić, wychodzenie do innego pokoju, nie zwracanie uwagi na to, co robi, czy co mówi.

Okrutną metodą „wychowywania” jest separowanie dziecka, czyli np. odtrącanie go, kiedy jest rozregulowane, płacze, krzyczy, pluje, gryzie itp. Czy odsyłanie do innego pokoju, żeby się uspokoiło i nieszczęsne sadzanie na tzw. „krzesełku”, na którym dziecko ma się uspokoić, nim wróci.

Wzmocnienia pozytywne, czyli nagradzanie, to też przejaw miłości warunkowej. Nie ma nic złego w robieniu dzieciom przyjemności i spełnianiu ich marzeń , jednak granica między prezentem za dobre zachowanie, np. od św. Mikołaja, a takim, który ma sprawić radość, jest bardzo cienka.

cdn.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

 W tej miłości rodzic tak bardzo skupia się na zachowaniu, że nie bierze pod uwagę jego przyczyny. Ta perspektywa pomija potrzeby, emocje, myśli i pragnienia dziecka. W efekcie dzieci mogą być przekonane, że akceptacja i miłość jest tylko wtedy kiedy ktoś jest z nich zadowolony, kiedy się dobrze zachowują, są posłuszne, grzeczne.

W warunkowej miłości, uczucia bywają używane do wywierania wpływu na dziecko, a ich odmawianie – formą kary. Dziecko bywa pozbawiane obecności i uwagi rodzica. To  wybrzmiewa  w słowach:  „Nie będę z Tobą rozmawiać, jak tak się zachowujesz”, „Nie chcę żebyś była tu ze mną, skoro tak źle postępujesz”. Dziecko może za karę może być ignorowane, rodzic obraża się, milczy i komunikuje tą ciszą; „Jeśli będziesz się tak zachowywać – ja nie będę zwracać na Ciebie uwagi, nawet jeśli Ty będziesz szukać kontaktu ze mną”. Niewerbalne zachowania to odpychanie dziecka, gdy chce się przytulić, wychodzenie do innego pokoju, nie zwracanie uwagi na to, co robi, czy co mówi.

Okrutną metodą „wychowywania” jest separowanie dziecka, czyli np. odtrącanie go, kiedy jest rozregulowane, płacze, krzyczy, pluje, gryzie itp. Czy odsyłanie do innego pokoju, żeby się uspokoiło i nieszczęsne sadzanie na tzw. „krzesełku”, na którym dziecko ma się uspokoić, nim wróci.

Wzmocnienia pozytywne, czyli nagradzanie, to też przejaw miłości warunkowej. Nie ma nic złego w robieniu dzieciom przyjemności i spełnianiu ich marzeń , jednak granica między prezentem za dobre zachowanie, np. od św. Mikołaja, a takim, który ma sprawić radość, jest bardzo cienka.

cdn.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Celem nie jest ocena, a zrozumienie. W takiej miłości nie nagradzamy za tzw. dobre zachowanie ani nie karzemy za złe. To pozwala budować poczucie, że dziecko jest ważne i wartościowe dla rodzica niezależnie od tego, jak się zachowuje. Akceptuje też siebie, ponieważ doświadcza tego uczucia od rodzica. Osiągnięcie takiego stanu może być trudne dla rodziców wychowanych przecież zupełnie inaczej, w systemie kar i nagród czy wciąż obecnych ocen , testów i egzaminów.

Miłość warunkowa to przeciwieństwo miłości bezwarunkowej, tu rodzice koncentrują się na zachowaniu. Dzieci są kochane i akceptowane za to, co robią lub czego nie robią.

Rodzice stosują kary lub nagrody, a brak nagrody też jest karą. Czasami to tzw. logiczne konsekwencje np. dziecku zabiera się coś – telefon, zakazuje czegoś – grania. Gdy karzemy dziecko, zabierając mu jego własność lub zabraniając mu czegoś, bo jego zachowanie było inne niż nasze oczekiwania, zadajemy mu ból i cierpienie. Dziecko przeżywa złość, frustrację, upokorzenie.

 W tej miłości rodzic tak bardzo skupia się na zachowaniu, że nie bierze pod uwagę jego przyczyny. Ta perspektywa pomija potrzeby, emocje, myśli i pragnienia dziecka. W efekcie dzieci mogą być przekonane, że akceptacja i miłość jest tylko wtedy kiedy ktoś jest z nich zadowolony, kiedy się dobrze zachowują, są posłuszne, grzeczne.

W warunkowej miłości, uczucia bywają używane do wywierania wpływu na dziecko, a ich odmawianie – formą kary. Dziecko bywa pozbawiane obecności i uwagi rodzica. To  wybrzmiewa  w słowach:  „Nie będę z Tobą rozmawiać, jak tak się zachowujesz”, „Nie chcę żebyś była tu ze mną, skoro tak źle postępujesz”. Dziecko może za karę może być ignorowane, rodzic obraża się, milczy i komunikuje tą ciszą; „Jeśli będziesz się tak zachowywać – ja nie będę zwracać na Ciebie uwagi, nawet jeśli Ty będziesz szukać kontaktu ze mną”. Niewerbalne zachowania to odpychanie dziecka, gdy chce się przytulić, wychodzenie do innego pokoju, nie zwracanie uwagi na to, co robi, czy co mówi.

Okrutną metodą „wychowywania” jest separowanie dziecka, czyli np. odtrącanie go, kiedy jest rozregulowane, płacze, krzyczy, pluje, gryzie itp. Czy odsyłanie do innego pokoju, żeby się uspokoiło i nieszczęsne sadzanie na tzw. „krzesełku”, na którym dziecko ma się uspokoić, nim wróci.

Wzmocnienia pozytywne, czyli nagradzanie, to też przejaw miłości warunkowej. Nie ma nic złego w robieniu dzieciom przyjemności i spełnianiu ich marzeń , jednak granica między prezentem za dobre zachowanie, np. od św. Mikołaja, a takim, który ma sprawić radość, jest bardzo cienka.

cdn.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Każdy chciałby być kochany takim, jakim jest. Dorośli i dzieci tęsknią za taką miłością. Bezwarunkowa akceptacja buduje w nas przekonane, że jesteśmy wystarczająco dobrzy i buduje nasze poczucie własnej wartości.

W jaki sposób rodzice mogą okazywać swoim dzieciom takie uczucia? Ogromna większość opiekunów kocha swoje dzieci, pragnie dla niech wszystkiego co najlepsze i ma dobre intencje. Jednak czasami my rodzice popełniamy błędy – jesteśmy tylko ludźmi – i dlatego warto przyjrzeć się tej bezwarunkowej miłości z bliska. Co to właściwie znaczy kochać i akceptować bezwarunkowo swoje dziecko?

W miłości bezwarunkowej dzieci są kochane i akceptowane, bo są, bez warunków. Nasza uwaga, troska i życzliwość w relacji z dzieckiem nie jest zależna od jego zachowania. W tej miłości rodzic nie skupia się na postępowaniu dziecka. Koncentruje się na przyczynach i szuka odpowiedzi – co nim kieruje. Bierze pod uwagę myśli i uczucia dziecka, jego przeżycia, potrzeby, pragnienia i intencje.

Celem nie jest ocena, a zrozumienie. W takiej miłości nie nagradzamy za tzw. dobre zachowanie ani nie karzemy za złe. To pozwala budować poczucie, że dziecko jest ważne i wartościowe dla rodzica niezależnie od tego, jak się zachowuje. Akceptuje też siebie, ponieważ doświadcza tego uczucia od rodzica. Osiągnięcie takiego stanu może być trudne dla rodziców wychowanych przecież zupełnie inaczej, w systemie kar i nagród czy wciąż obecnych ocen , testów i egzaminów.

Miłość warunkowa to przeciwieństwo miłości bezwarunkowej, tu rodzice koncentrują się na zachowaniu. Dzieci są kochane i akceptowane za to, co robią lub czego nie robią.

Rodzice stosują kary lub nagrody, a brak nagrody też jest karą. Czasami to tzw. logiczne konsekwencje np. dziecku zabiera się coś – telefon, zakazuje czegoś – grania. Gdy karzemy dziecko, zabierając mu jego własność lub zabraniając mu czegoś, bo jego zachowanie było inne niż nasze oczekiwania, zadajemy mu ból i cierpienie. Dziecko przeżywa złość, frustrację, upokorzenie.

 W tej miłości rodzic tak bardzo skupia się na zachowaniu, że nie bierze pod uwagę jego przyczyny. Ta perspektywa pomija potrzeby, emocje, myśli i pragnienia dziecka. W efekcie dzieci mogą być przekonane, że akceptacja i miłość jest tylko wtedy kiedy ktoś jest z nich zadowolony, kiedy się dobrze zachowują, są posłuszne, grzeczne.

W warunkowej miłości, uczucia bywają używane do wywierania wpływu na dziecko, a ich odmawianie – formą kary. Dziecko bywa pozbawiane obecności i uwagi rodzica. To  wybrzmiewa  w słowach:  „Nie będę z Tobą rozmawiać, jak tak się zachowujesz”, „Nie chcę żebyś była tu ze mną, skoro tak źle postępujesz”. Dziecko może za karę może być ignorowane, rodzic obraża się, milczy i komunikuje tą ciszą; „Jeśli będziesz się tak zachowywać – ja nie będę zwracać na Ciebie uwagi, nawet jeśli Ty będziesz szukać kontaktu ze mną”. Niewerbalne zachowania to odpychanie dziecka, gdy chce się przytulić, wychodzenie do innego pokoju, nie zwracanie uwagi na to, co robi, czy co mówi.

Okrutną metodą „wychowywania” jest separowanie dziecka, czyli np. odtrącanie go, kiedy jest rozregulowane, płacze, krzyczy, pluje, gryzie itp. Czy odsyłanie do innego pokoju, żeby się uspokoiło i nieszczęsne sadzanie na tzw. „krzesełku”, na którym dziecko ma się uspokoić, nim wróci.

Wzmocnienia pozytywne, czyli nagradzanie, to też przejaw miłości warunkowej. Nie ma nic złego w robieniu dzieciom przyjemności i spełnianiu ich marzeń , jednak granica między prezentem za dobre zachowanie, np. od św. Mikołaja, a takim, który ma sprawić radość, jest bardzo cienka.

cdn.

Medytacja

Medytacja

 To czym jest medytacja, czy jak ma działać, może się różnić w zależności od tego, w jakiej tradycji ją praktykujemy. W najbardziej powszechnym, niereligijnym, rozumieniu, np.: w podejściu uważności, medytacja to stopniowe zaznajamianie się z samym sobą. To...

Leki stosowane w leczeniu depresji – cz. 2.

Leki stosowane w leczeniu depresji – cz. 2.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) Zazwyczaj od leków z tej grupy lekarz zaczyna leczenie pacjenta chorego na depresję. Należą do nich: citalopram, escitalopram, fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna i sertralina.  Jak sama nazwa wskazuje,...

Leki w depresji

Leki w depresji

Choroba afektywna jednobiegunowa, czyli depresja w jej umiarkowanym i głębokim nasileniu jest wskazaniem do farmakoterapii, czyli stosowaniu leków. Lekarz psychiatra ma do wyboru wiele różnych leków przeciwdepresyjnych. W większości przypadków można dobrać optymalny...

SYDROM SZTOCHOLMSKI

SYDROM SZTOCHOLMSKI

- kiedy ofiara broni kata. W latach 70 XX wieku, w jednym z banków w Sztokholmie zdarzył się napad. Napastnicy przez tydzień przetrzymywali jego pracowników. Kiedy sytuacja została opanowana i zakładnicy zostali uwolnieni, wydarzyło się coś czego nikt się nie...

DEPRESJA SEZONOWA

DEPRESJA SEZONOWA

Depresja sezonowa (SAD) jest jednym z rodzajów depresji. Tym, co ją wyróżnia, jest jej cykliczny, sezonowy przebieg. Epizody depresyjne pojawiają się późną jesienią lub wczesną zimąi trwają do wiosny, wtedy to dochodzi do poprawy nastroju. Bywa, że objawy choroby...

Jesień życia – cz. 2

Jesień życia – cz. 2

Praca Od wielu czynników zależy jakie znaczenie ma praca w życiu człowieka. Jednym z nich jest pokolenie kulturowe danej osoby. Ludzie, którzy byli wychowywani w szacunku do pracy, będą prawdopodobnie bardziej doceniali jej rolę niż ci, którzy żyli w środowisku, gdzie...

Jesień życia

Jesień życia

  Za oknem pierwsza jesienna pogoda, stąd temat dzisiejszego wpisu: jesień życia – starość. Rozwój człowieka, a tym samym proces jego starzenia się i przystosowania do różnych związanych z tym zmian jest ściśle powiązany z historią jego życia. W starości niejako...

Odpoczynek i jego brak cz. 2

Odpoczynek i jego brak cz. 2

Ryzyko wyczerpania i chorób, frustracji i wypalenia zawodowego w obecnym świecie jest bardzo duże.  Wysokie wymagania, niestabilna sytuacja światowa i pandemiczna, nie sprzyjają zachowaniu równowagi wewnętrznej. Dlatego tak ważne jest, aby być na siebie uważnym i...

Odpoczynek i jego brak cz. 1

Odpoczynek i jego brak cz. 1

Żyjemy w pędzie, zadanie goni kolejne… Bierzemy na siebie ogrom obowiązków i czujemy, że wiele od nas zależy. Rytm dnia, mimo że regularny, przypomina raczej dyscyplinę sportową, podzieloną na etapy, gdzie liczy się tylko wygrana. Budzik, śniadanie na stojąco, sama...

Skip to content