stres

STRES część 1

Dla wielu z nas „stres” kojarzy się z nieprzyjemnym napięciem, które przeszkadza w życiu. Takie jest potoczne rozumienie tego słowa. Mówisz ”jestem w stresie”, kiedy chcesz przekazać, że jest trudno, a Ty czujesz się źle.
Tymczasem „stres” to nic innego jak mobilizacja organizmu do działania. Sam w sobie jest warunkiem aktywności i życia. Przy optymalnym jego nasileniu pracujemy i uczymy się adekwatnie do swoich możliwości. Kiedy ta mobilizacja jest za mała – nie działamy na 100 % i co za tym idzie, nie osiągamy wyznaczonych celów. Kiedy jest za duża – również nie jest dobrze. Wtedy myślenie i emocje zostają przeciążone. A zachowania mają na celu doprowadzić do redukcji napięcia. Wtedy unikamy sytuacji stresogennych, a jeśli już w nich jesteśmy – działamy zdecydowanie poniżej swoich możliwości.
Można powiedzieć, że ani za mało[!], ani za dużo stresu nam nie służy.
Jak pewnie każdy z Nas zauważył, to optimum dla różnych ludzi ma inne znaczenie. Dla jednych pandemia już na początku była bardzo trudna i zdestabilizowała świat, a dla innych dopiero po dłuższym czasie było jasne, że ta sytuacja wpływa destrukcyjnie. Warto się zastanowić od czego to zależy, co za tym idzie – na co mamy wpływ a na co jednak nie… Jest wiele czynników, na które niewiele możemy poradzić. Należą do nich te cechy naszego organizmu, z którymi przyszliśmy na świat. Nasze ciała rodzą są się z różną wydolnością poszczególnych organów wewnętrznych, czasami z różnymi ukrytymi defektami, a czasami po prostu z chorobami. Dowiedzione jest, i na logikę zrozumiałe, że dzieci urodzone przed terminem mają delikatniejsze i bardziej wrażliwe organizmy niż inne. Mogą być bardziej narażone na bodźce szkodliwe, bo ich różne układy nie wykształciły się w 100%.
Te czynniki mogą spowodować, że w późniejszym życiu, przy mocnym lub przewlekłym stresie – właśnie te układy i organy zaczną zawodzić jako pierwsze…
To co ma ogromne znaczenie, to budowa i indywidualne cechy naszego układu nerwowego. Na pewno znają Państwo w swoim otoczeniu ludzi, których nazywacie „nerwusami” albo „flegmatykami”. Do potocznej mowy weszły określenia introwertyk i ekstrawertyk… w dużym uproszczeniu chodzi tu właśnie o te cechy, które opierają się na wrodzonym typie temperamentu…
Wyobraźmy sobie osobę, która wspaniale czuje się wśród ludzi, potrzebuje wielu intensywnych kontaktów, aby czuć się dobrze a interakcję międzyludzkie są dla niej źródłem energii i siły. Lubi, kiedy jest wiele bodźców, kiedy dookoła niej dużo się dzieje Szybko i ekspresyjnie przeżywa różne stany i równie szybko z nich wychodzi. W przedłużającej się samotności traci werwę i siły. Zaczyna odczuwać smutek i przygnębienie. Jest zmęczona – wydaje się, bez powodu- a stopień jej motywacji do czegokolwiek spada…
A teraz pomyślmy o jej przeciwieństwie – osobie spokojnej, szukającej ciszy i ograniczającej ilość doznań, które są dookoła. Ładuje ona akumulatory w samotności a interakcje z wieloma osobami albo bardzo częste ¬¬- po prostu ją męczą. Może ona długo przezywać róże wydarzenia, długo o nich myśleć i długo czuć emocje, które te wydarzenia wywołały.
Teraz umieśćmy obie te osoby w sytuacji covidowej, w kwarantannie domowej lub zdalnej nauce czy pracy. Efekty tego stresu dla każdej z tych osób będą inne i pojawią się w innym czasie… Prawdopodobnie introwertyk lepiej zniesie sytuację zamknięcia a efektywność jego działań może jeszcze długo pozostać bez zmian. Osoba ekstrawertywna dużo szybciej wyczerpie zasoby energetyczne i zacznie wykonywać swoje obowiązki gorzej i mniej chętnie. A mówimy tylko o pewnych cechach osobowych związanych z funkcjonowaniem naszej fizjologii.
W kolejnej część opowiemy o innych rzeczach, które decydują, jak radzimy sobie ze stresem.

Zaburzenia odżywiania cz.4 – przyczyny i leczenie

Zaburzenia odżywiania cz.4 – przyczyny i leczenie

Osoby z zaburzeniami odżywiania uzależniają życiowy sukces od swojej wagi i złudnej kontroli nad ciałem. Wydaje im się, że schudnięcie będzie gwarantem sukcesu towarzyskiego, powodzenia w miłości, lepszej organizacji pracy, dobrych wyników w nauce.Problem jednak, to...

Zaburzenia odżywiania cz. 3

Zaburzenia odżywiania cz. 3

Kompulsywne objadanie się, zespół przeżuwania, anarchia żywieniowa Kompulsywne objadanie to choroba zaliczana do zaburzeń odżywiania. Dla przypomnienia to takie jednostki chorobowe, które dotyczą relacji z jedzeniem i maja podłoże psychiczne. Kompulsywne czy inaczej...

Zaburzenia odżywiania cz. 2

Zaburzenia odżywiania cz. 2

Bulimia, ortoreksja i zespół nocnego jedzenia Najpierw jedzą, często wręcz pochłaniają pokarm a potem prowokują wymioty, biorą środki przeczyszczające albo głodzą się tak, że zagrażają swojemu zdrowiu. Tak można by bardzo skrótowo opisać osobę chorą na bulimię....

Zaburzenia odżywiania cz. 1

Zaburzenia odżywiania cz. 1

Zaburzenia odżywiania to nie moda ani fanaberia. To choroba psychiczna, która wymaga intensywnego leczenia. To choroba, która może zakończyć się śmiercią. To choroba, która ma różne twarze. Zgodnie z klasyfikacjami medycznymi zaburzenia odżywiania dzielą się na:...

Zaburzenia obsesyjno- kompulsywne , OCD , nerwica natręctw

Zaburzenia obsesyjno- kompulsywne , OCD , nerwica natręctw

Wspaniała rola Jacka Nicolsona w Oskarowym filmie „Lepiej być nie może” w pewnym stopniu pokazuje, jak to jest być osobą z OCD. Ile trudności i komplikacji przynosi to zaburzenie i jak ciężko z nim może być „normalnie” żyć. Nawracające, obsesyjne, niepokojące myśli i...

Zaburzenia poznawcze i objawy negatywne w schizofrenii cz. 2

Zaburzenia poznawcze i objawy negatywne w schizofrenii cz. 2

Opowiadanie o zaburzeniach poznawczych wymaga najpierw sprecyzowania co rozumiemy przez funkcje poznawcze. Najprościej możemy zdefiniować je jako czynności psychiczne, które są niezbędne do uzyskania orientacji w środowisku, umożliwiają podejmowanie adaptacyjnych...

Schizofrenia cz. 1

Schizofrenia cz. 1

W bieżącym roku przypada 110 rocznica stworzeni przez szwajcarskiego psychiatrę nazwy  „ schizofrenia” To połączenie dwóch greckich słów : schizein – rozszczepiać i phren – umysł.  Prawdopodobnie żadna inna choroba nie jest tak demonizowana. W niektórych kulturach...

Utraty

Utraty

Za oknami szarość i deszcz, jesień ponura i mokra. Dla części z nas to czas trudniejszy niż inne pory roku, bardziej refleksyjny i depresyjny. W takim właśnie momencie przychodzą do nas różne myśli i wspomnienia o tych którzy odeszli, o niespełnionych marzeniach i...

LĘK – PRZYCZYNY

LĘK – PRZYCZYNY

Zdarza się, że osoby z zaburzeniami lękowymi pytają jak to się stało, że właśnie one cierpią na tę chorobę. Szukają przyczyn swojego stanu, który utrudnia a czasami zaburza ich życie i funkcjonowanie. Zwykle odkrywają, że to jakiś czynnik psychologiczny bądź trudna...

Skip to content